Ek is ‘n Versorger

Ek is ‘n Versorger

Ons het verlede maand gesels oor die keuse van tuisversorging met die hulp van ‘n opgeleide versorger vir ons dimensiepasiënte.

Vandag wil ons ‘n stem gee aan hierdie versorgers en vanaf hulle kant na hierdie veeleisende werk kyk.

Ek is ‘n versorger

My dagskof begin soggens om sewe-uur, so ek moet reeds sesuur tuis vertrek om met die hulp van publieke vervoer betyds aan te meld.  Wanneer my wekker 5-uur soggens afgaan, begin ‘n vol dag met vele fasette en onvoorspelbare verwikkelinge.

As ‘n opgeleide versorger weet ek dat ek met ‘n sprankelende glimlag en ‘n kalmte van gees die dag saam met my pasiënt moet begin. Selfs al voel ek dalk suf as gevolg van probleme betreffende my persoonlike lewe, soos ‘n knieserige baba wat min slaap beteken het. Maar in my netjiese uniform, as die versorger, is my pasiënt eerste prioriteit en moet persoonlike probleme my aandag geniet wanneer ek van diens af is.

Omdat elke minuut van die dag vir versorgers van Alzheimerpasiënte onvoorspelbaar is, is hierdie werk nie dieselfde as die versorging en verpleging van mense met liggaamlike ongesteldhede nie. Vir diesulkes bly elke dag se roetine en take naastenby dieselfde en is die samewerking van die pasiënt gegewe.

Met dimensielyers is elke plig wat uitgevoer moet word ‘n kwessie van taktiek, planne maak en vernuftigheid. Om eenvoudige take soos tandeborsel gedoen te kry, kan in ‘n geveg ontaard, maar danksy die regte opleiding weet ons watter benadering om te volg. Omdat elke pasiënt sy of haar eie wil en voorkeure het, moet daar egter deurlopend soepelheid en aanpassing wees.

Die gewone roetine soos om die pasiënt uit die bed te kry, gestort en aangetrek te kry, is met hierdie versorging dus beslis ongewoon. Die bediening van maaltye wat veronderstel is om ‘n aangename geleentheid te wees, kan eensklaps in ‘n oorlogsone verander en aggressie kan skielik opduik om alles wat kalm is in ‘n maalkolk van woede te verander.

Om weerstand om te keer na kalmte en omgegooide emosies af te wentel, is deel van elke dag se roetine.

Sommige dae voel ek teen teetyd asof ek reeds ‘n marathon gehardloop het. Maar teen namiddag word alles meer veeleisend, want sodra die pasiënt se brein begin moeg word, vulkaan emosies makliker na buite. Geduld is so ‘n kort woordjie, maar om reg te laat geskied aan hierdie woordjie as die horlosie aankruip na die laaste ure van die dag, is voorwaar ‘n uitdaging.

Die familie 

Die interaksie tussen my en my pasiënt is ongelukkig nie al waaraan ek aandag moet gee nie. Die geliefdes van my pasiënt is ook deel van my versorgingspakket. Om hulle gelukkig te hou is soms moeiliker as om die pasiënt te hanteer. Soms is ek gelukkig om deel te wees van ‘n gemoedelike huishouding waar onderskraging van die huismense my taak soveel makliker maak.

Soms is negatiewe kritiek, agterdog en onvriendelikheid deel van my ervaring. As versorger weet ek dat die menslike faktor altyd ‘n rol speel en dat dit nie regtig om my gaan nie (en dat ek dit dus nie persoonlik moet opneem nie). Dit neem tyd om ‘n vertrouensverhouding op te bou en die familie is uit die aard van die saak beskermend teenoor en bekommerd oor die welstand van hulle geliefde.

Eerlikheid 

Ongelukkig kom oneerlikheid vandag op alle terreine van die arbeidsmark voor en die versorger word dus nie vrygestel van die impak van hierdie ongelukkige stand van sake nie.

Ek is eenkeer beskuldig van diefstal. Dit was voorwaar een van die onaangenaamste dae van my lewe. Maar groot was my verligting nadat die werkgewer die “gesteelde” item opgespoor het wat hy per ongeluk verlê het. Gelukkig kon hierdie insident afgehandel word voordat dit ‘n saak vir die gereg geword het. Om onmiddellik afgedank te word as so iets gebeur, is natuurlik ook moontlik. Maar as die afdanking dan die gevolg van skending van die goeie naam van die versorger beteken, lei dit tot baie hartseer.

Die kontrak 

Ek het geleer dat geen werk aanvaar kan word sonder die nodige kontrak wat deur beide die werkgewer en die werknemer geteken is nie. Ek het ook geleer dat die noukeurige deurlees van die kontrak baie belangrik is. Ek moes al werk wegwys omdat daar dinge in die kontrak geskryf was waarvoor ek regtig nie kans gesien het nie. Dit is baie onaangenaam as daar nie ‘n vergelyk kan kom tussen die twee partye nie.  Omdat werkloosheid vandag aan die orde van die dag is, teken versorgers soms ‘n kontrak al word daar eise gestel wat werklik moeilik is om na te kom.

My werk is my trots en my pasiënt my eerste prioriteit. Ek glo dat almal betrokke in ‘n Alzheimerlyer se lewe ‘n positiewe verskil kan maak en dat hierdie verskil vermenigvuldig kan word wanneer almal in dieselfde rigting trek. Begrip, respek en kommunikasie is dus vir my van die uiterste belang wanneer ek deel word van ‘n Alzheimergesin se reis.

  

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

 

Every time I visit Jura Care Village I enjoy seeing how calm the patients are and how in control and lovingly the carers behave. So, I asked Marlene van Niekerk, Managing Director of the Jura Care Village in George, specialising in dementia care, to paint the picture from her point of view.  

In her words:

Being a Carer

 The moment I started the business “Jura Care Village”, five years ago, my whole life changed. I worked side by side with my Carer Angels while, at the same time, running the business. I know what it feels like to be a Carer.

So, I would love to share with you …   

The moment you start in the role of a Carer, your whole life will change. Nothing will ever be the same again.

You will change!

You will have very little time for yourself. You will have very little time for the other members of your family. You will steal time for your family and feel guilty all the time.

Even your mind will be consumed with thoughts about the person you are caring for.

You will go to town, only to rush back to make sure your patient is ok, and then to find them napping peacefully in a chair. Your heart will still be pounding in your ears, because you were so scared about being away. 

You will try and sneak away for a week to take a well-deserved break, but not be able to relax, because you’re worried about your patient. 

You will lie in your bed at night with the telephone next to your bed, ready to grab and answer, awaiting a call if she feels sick or can’t sleep. 

Or you will sleep in the room next door, sleeping ever so lightly, so you can hear any sound coming from their room. You will slip into your clothes with one movement and run to help. 

You will forget to eat, or you will be so tired feeding and struggling to get food in your patient’s body, that by the time you sit in front of your plate, you just do not have the strength to eat, nor the appetite for food anymore! 

You will forget what a warm cup of tea tastes like.

Your life will change.

You will worry about the family of the patient you care for. Are they happy with your care? You will feel guilty if the person is looking for her purse and the money inside. You will feel guilty if the patient sits and take a nap. You will feel guilty if the patient gets a cold. You will feel guilty if the patient has a bruise on her arm. You will feel guilty if the patient slips and falls.

You will feel guilty all the time and responsible for the patient’s wellbeing, whether it is in your control or not.

And you will feel guilty the day your patient passes away, lying awake at night, thinking about what could you have done differently.

You and your life will change.

You will miss your patient every day when you are not with them. You will wonder how they are all the time. You will want to be with them all the time, rather than being away and worrying. 

You will do everything you possibly can, just to be rewarded with a smile. They will become a part of you, dependent only on you, and that will make you feel needed. 

And we all need to feel wanted.

With love
Marlene van Niekerk
Jura Care Village